ปล่อยให้ entry ของนายปิงรับ comment มาพอสมควรแล้ว ผมก็เลยถือโอกาสมาอัพดูบ้าง หลังจากที่ไม่ได้อัพมานานพอสมควรแล้ว ผมมีเรื่องที่จะมาเล่าเล็กน้อย อาจจะขอความคิดเห็นและทางแก้ไขในเรื่องนี้ด้วย (หากท่านผู้อ่านจะสะดวก)

ใครเคยมีประสบการณ์คล้ายๆกับผม คงจะเข้าใจความรู้สึกของผมเป็นอย่างดี

ผมเป็นนิสิตชั้นปี 2 คนหนึ่งที่ใช้ชีวิตเหมือนนิสิตทั่วไป แต่แตกต่างตรงที่ ผมไม่ค่อยมีเวลาอยู่ที่คณะเท่าไรนัก เพราะติดธุระส่วนตัวค่อนข้างบ่อย เวลาเรียนเสร็จ ผมก็มักจะหายตัวได้เหมือนนินจาฮาโตริ อย่างใดอย่างนั้น ดังนั้น ผมจึงไม่ค่อยมีเวลาได้สังสรรค์กับเพื่อนที่คณะมากมายนัก แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกแปลก หรือเสียใจอะไรเลยนะ ผมก็มีความสุขที่เป็นอยู่แบบนี้ ก็ดีอยู่แล้ว

ผมมีกลุ่มเพื่อนในคณะพอสมควรครับ เพราะผมมักจะนั่งเรียนกับเพื่อนๆในคณะ ก็คือ mingle ไปกับพวกเขานั่นละ แต่ผมอาจจะไม่สนิทกับในกลุ่มมากเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เพราะผมไม่ค่อยได้สังสรรค์ (ก็แน่สิ) แต่เพื่อนๆก็เข้าใจ เพราะผมก็บอกเหตุผลกับทุกคน และทุกคนก็รู้ว่ามันจริง ผมก็เลยทำงานกลุ่มกับเพื่อนๆได้ และใช้ชีวิตได้สนุกสนานดีมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา

ตั้งแต่วันจันทร์ที่ผ่านมา ผมรู้สึกว่าทุกคนทำพฤติกรรมแปลกๆใส่ผม ที่ผมรู้สึกได้ว่ามันแปลก เพราะมันเหมือนกับว่าผมทำอะไรผิด แต่กลับไม่มีใครพูดออกมาเลย และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าเพราะอะไร ทำไมเหรอ ทำไมต้องทำหน้าตาบึ่งตึงใส่ ทำไมต้องทำเหมือนผมหักหลังใคร ทำไมต้องทำเหมือนผมไม่ได้เป็นเพื่อนกับพวกคุณอีกแล้ว โดยที่ผมไม่รู้ตัวเลยเนี่ยนะว่าผมทำอะไร

แล้ว(ถ้ามี)ไอ้พวกที่ใช้ข่าวโคมลอยทำร้ายคนอื่น ให้เค้าแตกกัน อ่ะนะ ขอฝากหน่อยเถอะ กูไปทำอะไรให้พวกมึง มิทราบ?

ได้โปรด ช่วยบอกหน่อยเถอะ อย่าให้มันต้องค้างคาแบบนี้เลย มีอะไรก็พูดกันตรงๆก็ได้ ผมไม่ชอบและไม่อยากให้มันตกอยู่ในสภาวะเช่นนี้ ผมเอ่ยปากถาม ก็ได้แต่คำตอบที่ว่า ก็ไม่มีอะไรนี่ แต่ผมว่ามันมี และผมก็พร้อมที่จะปรับเปลี่ยนด้วย

แต่ถ้าทุกคนยังทำเช่นนี้ โดยที่ผมไม่รู้สาเหตุ ผมก็ไม่รู้จะทำเช่นไร

และถ้าเรื่องแค่นี้ทำให้ต้องเลิกคบกัน ก็ไม่เป็นไร

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมคงต้องถามพวกคุณว่า จริงๆแล้ว ผมหรือ(พวก)คุณ ที่เปลี่ยนไป?

JPeRLinK~!!

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

ลองถามดูเลยค่ะ
เป็นเพื่อนกัน รักกัน ก้อต้องบอกเรา
ไม่ใช่เงียบอย่างนี้

เวลาที่พี่ตูดเป็ดรู้สึกเหมือนน้อง พี่ตูดเป็ดก้อจะถามเลยค่ะ
แต่จะถามโดยไม่มีอารมณ์โกรธอะไรแฝงนะคะ

เพื่อนกัน คงเข้าใจกันไม่ยาก

เอาใจช่วยค่ะ

#1 By ยัยตูดเป็ด on 2009-11-06 12:43

กฎหมู่อาจไม่ได้ใช้ในทางที่ถูกเสมอไป
ถ้าเราไม่ได้ทำอะไรผิด และปัญหาคือการที่ขาดเรา1คนสำหรับเก้าอี้เกะ ก็ไม่ถูกต้อง
ถ้าเพื่อนใจกว้าง ควรยอมรับความเป็นตัวเราได้นะ ว่าไหม
ก็คนเรามีโอกาส และหน้าที่ที่แตกต่างกันหนิ
อยู่ที่ม.เราคือนักศึกษาที่ต้องเรียน ต้องทำงานส่งอาจารย์เหมือนกัน
แต่พอถอดบทบาทนั้นออก เราก็อาจเป็นลูกที่ต้องดูแลที่บ้าน ทำธุระให้คุณแม่ หรือสอนพิเศษก็คือหน้าที่เพื่ออนาคตของตัวเอง
และแน่นอนหน้าที่ของเพื่อนที่จะช่วยเหลือ เอื้อเฟื้อกันอย่างจริงใจ และบางเรื่องก้ต้องมีปริมาณ ขอบเขต

ในเมื่อถามแล้วไม่บอกอย่างนี้ สงสัยต้องตั้งคำถามกับตัวเองแล้วล่ะว่าหน้าที่ไหนสำคัญที่สุด ใช่หน้าที่การเรียน หน้าที่ของลูก หรือไม่?

อีกอย่าง อาจารย์ที่ปรึกษาเป็นตัวช่วยที่ดี เผื่อบางทีจะเจอเรื่องไม่คาดคิดว่าเพื่อนกันจะทำได้..

ขอให้ความสุขกลับมาไวๆนะ

#2 By \\(..U 3U..)//จุ๊บุ on 2009-11-06 14:14

พี่เจกลองเคลียกันตรงๆเลย

หรือไม่ก็ลองหาสาเหตุจากเพื่อนที่สนิทที่สุดดูสิ

เรื่องที่ไม่ดีคงอยู่ได้ไม่นานหรอกฮะ

#3 By B-rz on 2009-11-06 17:11

PinG~ ไม่มีมันยังมีพวกเรานะ big smile

สนับสนุนให้สังคมแตกแยก เฮ้ยย ไม่ช่ายยยย

เมิงถามมันตรงๆเลยดิ มีไรกะกุมากนักห๊า

embarrassed

#4 By Pl@y-M@Te on 2009-11-10 11:40

ขอให้พูดคุยกัน ทำความเข้าใจกันนะคะ เพื่อนกันทะเลาะกันบ้าง เข้าใจผิดกันบ้าง ก็เป็นธรรมดาค่ะ เอาใจช่วยนะคะ